Nowy MILMAG, tym razem ponad 200 stron! »

MILMAG - Magazyn MilitarnySonda Solar Orbiter uruchomiona - MILMAG - Magazyn Militarny

Sonda Solar Orbiter uruchomiona

30 czerwca europejska spółka Airbus Defence and Space poinformowała o pomyślnym uruchomieniu sondy Solar Orbiter, przeznaczonej do badania biegunów i heliosfery słonecznej. Sonda, zbudowana dla Europejskiej Agencji Kosmicznej ESA (European Space Agency), została wystrzelona w kosmos 10 lutego 2020 za pomocą rakiety nośnej Atlas V 411 (AV-087) z amerykańskiego Centrum Lotów Kosmicznych Johna F. Kennedy’ego na przylądku Canaveral na Florydzie (Pięć lat Sentinela-2A na orbicie, 2020-06-24).

Sonda Solar Orbiter, znajdująca się w odległości około 165 mln km od Ziemi, została uruchomiona przez inżynierów Airbusa pracujących z domu, gdzie pozostają z powodu pandemii choroby zakaźnej COVID-19

Sonda, znajdująca się w odległości około 165 mln km od Ziemi, została uruchomiona na orbicie (In-Orbit Commisionning, IOC) przez inżynierów Airbusa (pracujących z domu z powodu pandemii choroby zakaźnej COVID-19). Proces przeprowadzono pod kierownictwem Iana Waltersa, prowadzącego projekt w Airbusie. Zespół inżynierów musiał spotykać się on-line przynajmniej raz dziennie, aby upewnić się, że procesy technologiczne przebiegają szybko i skutecznie (Airbus zbuduje marsjański łazik, 2020-06-17).

Natychmiast po wystrzeleniu sondy w kosmos na początku roku, zespoły Airbusa zaczęły dokładnie monitorować funkcjonowanie statku kosmicznego, testując wszystkie systemy, układy zapasowe oraz dziesięć zamontowanych na pokładzie instrumentów, w tym analizator plazmowy wiatru słonecznego (SWA), mierzący ich właściwości i skład. Przeprowadzono także kontrole sprawdzające, czy można zacząć kolejną fazę lotu i czy Centrum Operacyjne ESA (ESOC) jest gotowe do przejęcia pełnej kontroli nad sondą (Airbus doposaży satelitę TRISHNA, 2020-04-27).

Solar Orbiter ma wymiary  2,5 x 3,1 x 2,7 m oraz masę całkowitą 1800 kg (z czego 209 kg to masa aparatury badawczej). Rozłożone anteny mają rozpiętość 18 m, wysięgnik dla aparatury - 4,4 m, zaś trzy anteny po 6,5 m każda. Budowa sondy trwała około 10 lat i pochłonęła 500 mln EUR (2,22 mld zł). Oczekiwany czas pracy to 7 lat z możliwością wydłużenia o trzy kolejne. / Grafika i zdjęcie: Airbus Defence and Space

Po udanym pierwszym zbliżeniu się Słońca 15 czerwca na odległość 77 mln km, kolejnym ważnym etapem misji Solar Orbiter będzie przelot w pobliżu Wenus, zaplanowany na 27 grudnia br. Sonda wykorzysta grawitację planety, aby zmniejszyć odległość od Słońca, a następnie stopniowo zmodyfikować kształt swojej orbity. Faza naukowa misji zacznie się  w pełni w marcu 2022.

Zadaniem sondy jest obserwacja Słońca z bliska i z dużych szerokości geograficznych, dostarczanie pierwszych zdjęć niezbadanych dotąd polarnych obszarów gwiazdy oraz badanie relacji Słońce-Ziemia.

Statek kosmiczny przenosi dziesięć najnowocześniejszych instrumentów badawczych. Są to detektor cząstek energetycznych EPD (Energetic Particle Detector), matryca obrazowania w głębokim ultrafiolecie EUI (Extreme Ultraviolet Imager), magnetometr, koronograf Metis, matryca obrazowania polarymetrycznego i heliosejsmicznego PHI (Polarimetric and Helioseismic Imager), analizator fal radiowych i plazmowych RPW (Radio and Plasma Waves) do pomiarów pola elektromagnetycznego, gęstości elektronów i temperatury,  matryca obrazowania heliosferycznego SoloHI (Heliospheric Imager), aparat obrazowania spektralnego środowiska koronalnego SPICE (Spectral Imaging of the Coronal Environment), teleskop/spektroskop rentgenowski STIX (X-ray Spectrometer/Telescope) oraz analizator plazmy wiatru słonecznego SWA (Solar Wind Plasma Analyser).

Czujniki pozwolą zobrazować w wysokiej rozdzielczości heliosferę Słońca, a także dysk słoneczny. Inne przyrządy zmierzą wiatr słoneczny i pole magnetyczne Słońca w pobliżu orbitera. Uzyskane wyniki zapewnią naukowcom bezprecedensowy wgląd w to, jak nasza gwiazda działa w kontekście 11-letniego cyklu słonecznego i jak można lepiej przewidywać okresy burz słonecznych.

Co ciekawe, teleskop/spektroskop rentgenowski STIX powstał przy współpracy z Centrum Badań Kosmicznych Polskiej Akademii Nauk z wkładem finansowym około 2-2,5 mln EUR (8,9-11,1 mln zł). Prace obejmowały budowę komputera sterującego teleskopem, w tym jego jego obudowy i oprogramowania. Polscy inżynierowie opracowali także testowy symulator czujników i urządzenie do testowania komunikacji z sondą. 

 

 

Strona wykorzystuje pliki cookie. Dowiedz się w jakim celu. PRZECZYTAJ